Wanneer ben je goed genoeg?

Wanneer ben je goed genoeg?


Zolang ik mij kan herinneren was ik als een vrije vogel heen en weer aan het vliegen. Als kind ging ik van dansles, naar zang- en muziekles, dan weer naar toneel of tekenles. Ik vond die afwisseling heerlijk en ik wist ook niet beter. De behoefte aan afwisseling uitte zich ook in andere delen van mijn leven. Op 14 jarige leeftijd had ik naast school en dans- en zangles mijn eerste bijbaantje. Toen ik 18 werd ging ik meteen uit huis en gaf ik naast mijn studie dansles, werkte ik als verkoopster bij Footlocker, werkte ik als hulp- en zorgverlener voor een speciale jongeman met een lichamelijke en mentale beperking. Tussen alle activiteiten door ging ik lekker veel reizen en weekendjes weg.

Lekker leven en doen waar ik zin in heb, was mijn motto.

Tijdens het laatste jaar van mijn Psychologie-opleiding besloot ik om naar Parijs te verhuizen en daar mijn dansdromen na te jagen. Zonder precies te weten waar ik zou verblijven, hoe ik rond zou komen en wat ik zou gaan doen, pakte ik mijn koffers op weg naar nieuwe avonturen. Dit laatste bedoel ik trouwens letterlijk – met volle koffers zat ik in de bus onderweg naar Parijs, wetende dat de woning waarin ik eigenlijk zou verblijven inmiddels was gecanceld. Ik was vastberaden dat niets in de weg zou staan tussen mij en mijn plannen en dus besloot ik om zonder enige heldere vooruitzicht gewoon te gaan. Als ik hier nu op terug kijk herken ik veel impulsiviteit en vluchtgedrag, maar op dat moment voelde het voor mij als de juiste keus. 

Na het derde jaar wonen en leven in Parijs had ik het wel zo’n beetje gezien. Als danseres binnen een dansgezelschap waar ik toentertijd fan van was had ik een aantal jaar mogen genieten van dansen, optreden en reizen. Het was nu tijd om terug te gaan naar Nederland, dichtbij familie en vrienden te zijn en iets te beginnen opbouwen voor mijzelf. Het opbouwen betekende voor zover ik wist, het vinden van een ‘serieuze’ baan. Zo eentje waarmee je een vast contract kon krijgen, een huis kon kopen en het leven kon leiden waarvoor je eigenlijk had gestudeerd. Ik had immers een universitaire opleiding afgerond, dan kon ik er net zo goed iets nuttigs mee gaan doen.

Daar begon mijn proces. Na een aantal weken hier en daar gesolliciteerd te hebben, werd ik uiteindelijk bij een stichting aangenomen als jobcoach voor mensen met een lichamelijke en/of mentale arbeidsbeperking. Het ging om een contract van 40 uur per week. Dat is voor de meeste mensen heel normaal, maar voor mij was dit als vrije vogel een grote stap. Ik zeg heel eerlijk, ik keek er echt tegenop. Iedere dag op kantoor zitten, waarvan de eerste weken hele dagen lang achter de computer, leek niet voor mij te zijn weggelegd. Maar ja, hier draaide het uiteindelijk om toch? Dus, knop omdraaien en gaan. Dit was nou eenmaal waarvoor je een universitaire opleiding deed, dacht ik. 

Niet alleen de eerste dagen gingen mij zwaar af, iedere week dat voorbij ging leken de dagen alleen maar langer te duren en zwaarder te voelen. “Je gaat er wel aan wennen,” zeiden de mensen uit mijn omgeving “geloof me, op een gegeven moment ga je het zelfs leuk vinden.” Dat punt had ik dus nooit bereikt. Na 7 lange maanden, die voor mij aanvoelden als 7 lange jaren, besloot ik er mee te kappen. Dit was ik gewoon niet en het voelde ook zeker niet alsof daar verandering in zou komen. Niet iedereen uit mijn omgeving kon die keuze waarderen. Daar ging mijn kans op een vast contract en een koophuis in “deze moeilijke tijden”. Het kon mij oprecht helemaal niks schelen. Ik besloot een stapje terug te nemen. Een chillere baan, minder uur per week werken en meer tijd om leuke dingen te doen. Vanuit hier ging ik al snel over naar fulltime werken als zzp-er. 

Waarom deel ik dit eigenlijk allemaal met je?

Dat is om het volgende… Van nature ben ik altijd iemand geweest die zich graag bezighield met verschillende afwisselende en vooral creatieve activiteiten. Ergens rond de leeftijd van 25 jaar had ik blijkbaar besloten dat het tijd was om ‘volwassen’ te worden. Om stabieler te worden, een echte baan te hebben en tot de normale bevolking te behoren. Dat heen en weer vliegen kon ik immers niet altijd blijven doen, dacht ik. De vergissing die ik maakte was dat ‘het normale leven’ voor veel mensen werkte, maar niet voor mij. Ik probeerde het en dacht lange tijd dat er van alles mis was met mij omdat ik er geen voldoening uit hield, terwijl het simpelweg niet paste bij wie ik van nature was. 

Ik krijg energie en word blij van het ondernemen en verkennen van verschillende activiteiten en werelden, met name de creatieve en artistieke werelden. Ik zet mijn kennis en inzichten graag in om anderen te coachen en te begeleiden in mijn coaching en therapie sessies, maar vind het daarnaast net zo belangrijk om zelf te blijven dromen en te genieten. Om simpelweg plezier te blijven hebben. Dit laatste is iets waar ik sinds kort pas meer van aan het genieten ben. Ik was namelijk gewend om in alles wat ik deed de lat zo hoog te leggen voor mijzelf dat het ten koste ging van de plezier. Ik wilde iets presteren, iets nuttigs en belangrijks doen en dan moest het vooral perfect zijn. Maar wie bepaalt wat nuttig en belangrijk is? Wanneer is het goed genoeg? 

Hoe hoog ik de lat ook legde en hoeveel steun en complimenten ik vanuit mijn omgeving ook ontving, het was nooit bevredigend genoeg. Het was nooit goed genoeg, omdat ik in mijn hoofd op zoek was naar perfectie, naar illusie. Naar een punt dat nooit bereikt zou worden. Ergens dacht ik dat als ik iets perfect zou uitvoeren of iets groots zou bereiken, dat ik dan belangrijk genoeg zou zijn om mijn stem te laten horen en zichtbaar te zijn. Of wachten op die once in a lifetime opportunity, die natuurlijk nooit gaat komen. Het gaat niet om de perfectie of die ene kans in de verre toekomst, als je het mij vraagt. In mijn proces heb ik gemerkt dat de nummer 1 drijfveer van nieuwe ervaringen, avonturen en ontwikkelingen plezier is. That’s it. Plezier, zonder enige einddoel of bestemming dat behaald moet worden. Niet om iets te bewijzen of te presteren, maar puur en alleen omdat het goed voelt. 

Zo heb ik sinds kort weer een aantal activiteiten zoals songwriting en zingen opgepakt, iets waar ik als kind helemaal bij weg kon dromen. Ik houd mij bezig met nieuwe dansstijlen en voel mij aangetrokken tot nieuwe werelden zoals poëzie en public speaking. De plezier en nieuwe energie die ik ervaar maakt dat ik meer in mijn kracht kom te staan en daardoor ook meer zelfvertrouwen krijg. Dit uit zich ook weer in andere delen van mijn leven. Afwisseling zit in mijn natuur en zal ongeacht mijn leeftijd altijd een manier zijn waarop ik mijzelf weer oplaad. Wie heeft gezegd dat daar verandering in moet komen als ik ouder word?

Wat ik met deze lange blog vooral wil zeggen is, tussen alle ideeën en hoge maatstaven door, blijf vooral trouw aan jou eigen natuur. Vroeg of laat zal je daar toch weer naar terug keren, so why wait? 

Ben je benieuwd of een coaching/therapie sessie of traject iets voor jou kan zijn? Aarzel dan niet om contact op te nemen, ik denk met je mee en help je waar ik kan! Ik bied trajecten in verschillende vormen aan.

BEKIJK HET AANBOD

Wil je eerst eens op een andere manier van gedachten wisselen? Ik ga graag met je in gesprek. 
Vraag hier een gratis informatiegesprek aan.

Geef een reactie

Sluit Menu